ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ : ” Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ “

Από την Μαρία Αντωνίου

Σε εκείνο το όμορφο κορίτσι..

Με αφορμή το μύθο του Νάρκισσου

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ

(Αν δε γνωρίζεις το μύθο του Νάρκισσου, μπορείς να το βρεις  εδώ )

Σε μια πόλη, όχι πολύ μακριά από τη δική μας, σ’ ένα σχολείο, όχι διαφορετικό από το δικό μας, μια κοπέλα όμορφη γύρω στα δεκατέσσερα μου είπε πως στο σχολείο οι παρέες αλλάζουν, σύμφωνα με τα «LIKE» που έχει κάποιος κάτω από τη φωτογραφία του. Αν είχες πάνω από κάποιο συγκεκριμένο αριθμό «LIKE», τον οποίο τον είχαν ορίσει κιόλας (αδυνατώ να θυμηθώ το νούμερο), σε έκαναν παρέα αλλιώς σε « πέταγαν» έξω.
Εκείνα τα Χριστούγεννα, το όμορφο κορίτσι αγωνιούσε για τον αριθμό που θα έπαιρνε…Είχε βγάλει μια εξαιρετική φωτογραφία και ήλπιζε πως θα της έδινε αυτό που ήθελε: την αποδοχή.
Εκείνα τα Χριστούγεννα, ζήτησε ένα καινούριο τηλέφωνο, μεγαλύτερο και ακριβότερο, για να βγάζει καλύτερες selfies …
Εκείνο το όμορφο κορίτσι -ήταν όμορφο πραγματικά – όμορφο στην ψυχή, στο μυαλό, στα καθάρια και μεγάλα μάτια της, στο μεγάλο της χαμόγελο, στα πάντα της.
Ποιος άνθρωπος και ποια κοινωνία έχει δικαίωμα να της πει ότι δεν είναι; Ποιο απρόσωπο και απάνθρωπο μηχάνημα καθορίζει την ομορφιά της; Ποιο είναι αυτό το χέρι με το σηκωμένο αντίχειρα που κρίνει ότι είναι άξια ή ανάξια να υπάρχει; Ποια είναι όλα αυτά τα άγνωστα και ψυχρά χέρια που πατούν ένα κουμπί και είναι ικανά να διαχειρίζονται τη ζωή της; Αυτά τα χέρια πότε ακούμπησαν το χέρι της, για να δουν πόσο μεγάλο και ζεστό είναι; Πότε την κράτησαν, όταν το χρειαζόταν; Πότε την χαίδεψαν; Πότε την αγκάλιασαν;
Πόσα πίξελς τελικά ορίζουν την ύπαρξη μας;
Σε εκείνο το όμορφο κορίτσι..σε εκείνα τα όμορφα παιδιά αυτού του κόσμου, θύματα μιας ναρκισσιστικής κοινωνίας, είναι αφιερωμένες οι παρακάτω σκέψεις….
Αλήθεια, πόσα λεπτά πέρασαν από την τελευταία selfie φωτογραφία σας; Πριν από πόση ώρα έγινε η τελευταία ανάρτησή σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Πόσες φορές την ημέρα αλλάζετε «profile picture»;
Τελευταία, είδα το νέο εξάρτημα που βοηθάει να βγάζεις ευκολότερα ωραιότερες selfies….Είδα και τα νέα κινητά που είναι σχεδιασμένα γι αυτό το σκοπό.
Έζησα την εμπειρία να μου ζητήσει και άλλη φίλη να βγάλουμε selfie στην τουαλέτα μιας καφετέριας… «Γιατί να βγάλουμε στις τουαλέτες ακριβώς;». «Έτσι. Πού θες να βγάλουμε;».
Για ποιον βγάζουμε τη φωτογραφία τελικά; Για να θυμόμαστε εμείς ή για να μας ζηλεύουν οι άλλοι;
Όλοι γύρω μου φαντάζουν τόσο ευτυχισμένοι και κοσμογυρισμένοι στις selfies τους..Τόσο έτοιμοι και πρόθυμοι να μοιραστούν σκέψεις ,συναισθήματα , προσωπικές στιγμές, δίνοντας αναφορά για το κάθετι που συμβαίνει στη ζωή τους, χωρίς κάποιος να τους το ζητήσει. Αυτοανακρίνονται κάτω ή πάνω από τη φώτο ή pic. τους. Σε ποιον άραγε απευθύνονται; Θεωρούν υποχρέωσή τους να απαντήσουν στην επίμονη ερώτηση «What’s on your mind?»..Μα ποιος κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση; Ποιος είναι αυτός που ενδιαφέρεται τόσο απεγνωσμένα να μάθει τους προβληματισμούς και τις συνήθειες μου και να δει, κάθε στιγμή της ημέρας, το πρόσωπό μου;
Όπου και να στρέψω το βλέμμα μου βλέπω ανθρώπους να αυτοφωτογραφίζονται, δείγμα ότι περνάνε καλά και φυσικά σε μερικά δευτερόλεπτα να ποστάρουν τη φωτογραφία τους. Βλέπω να σπαταλιέται η ημέρα και η νύχτα τους, προσπαθώντας να απαθανατίσουν τις φάτσες ή τα μέρη του σώματός τους. Να χαμογελούν και να κάνουν γκριμάτσες, μόνο εκείνα τα λεπτά που διαρκεί, για να βγάλουν μια selfie. Και μετά, χωρίζουν ευτυχισμένοι, λόγω αυτής τη συναρπαστικής εμπειρίας που έζησαν και που σε λίγη ώρα θα έχουμε όλοι «την τύχη» να την μοιραστούμε μαζί τους.
Άραγε, να θυμούνται εκείνη τη βραδιά; Να θυμούνται τους φίλους που βγήκαν μαζί ; Να μίλησαν για κάτι ουσιαστικό; Να γέλασαν με την ψυχή τους; Να έκλαψαν για κάτι που συμβαίνει στ’ αλήθεια; Άραγε, αναγνωρίζουν ότι αυτό που θα δουν οι ίδιοι στις φωτογραφίες τους μετά είναι το είδωλο και όχι το πρόσωπό τους; Ότι είναι η ψευδαίσθησή της ευτυχίας και όχι η ευτυχία;
Μετά ακολουθεί το ατελειώτο και ανελέητο κυνήγι των «LIKE» και της ιντερνετικής απόρριψης ή αποδοχής που μας πνίγει, όπως το νερό που έπνιγε σιγά σιγά το Νάρκισσο, αφού δεν μπορούσε να πιάσει το είδωλο του, παραμένοντας στη θέση αυτή αυτοθαυμαζόμενος, μέχρι που υπέστη μαρασμό και πέθανε.
Ύστερα, είναι και οι selfies της εκδίκησης…Ντύνομαι, χτενίζομαι, βάφομαι και κάθομαι μόνη μου μπροστά στον καθρέφτη και αυτοφωτογραφίζομαι. « Κοίτα πόσο όμορφη είμαι»(Κοίτα τι έχασες!!!).
«Ετοιμάζομαι να βγω με την νέα παρέα μου»(Σιγά που θα καθόμουνα μέσα να κλαίω, επειδή με χώρισες). «Κοίτα με περνάω τέλεια»(και χωρίς εσένα).
Μετά, κλείνω τα φώτα και κοιμάμαι, πιστεύοντας ότι πέρασα πολύ ωραία εκεί που υποτίθεται ότι πήγα και φυσικά πιστεύοντας ότι πιστεύει ότι πέρασα τέλεια εκεί που υποτίθεται ότι πήγα. «Στην έφερα!».
Αναρωτιέμαι: πού χώθηκαν αυτά τα συναισθήματα που πολτοποιήθηκαν,ανακυκλώθηκαν και έγιναν μια φωτογραφία; Πότε θα ξεσπάσουν; Πότε θα μας εκδικηθούν; Πότε θα μας κάνουν να κοιτάξουμε πραγματικά τον εαυτό μας και με βαθιές χαρακιές θα γράψουν στο μέτωπό μας : «Στην έφερα!».
Όμορφο μου κορίτσι..μην προδίδεις τον εαυτό σου αγαπώντας ένα είδωλο..μην σπαταλιέσαι σε «εικόνες» και «φτιαχτές» ομορφιές…μην αφήνεις να σε παρενοχλεί το χέρι με το σηκωμένο αντίχειρα..και κυρίως μην αφήνεις τα πίξελς να ορίζουν την ύπαρξή σου….Μην «φτιάχνεις» την ευτυχία , ζήσε την. Μην «ρετουσάρεις» τα συναισθήματά σου , άστα να ξεχειλίσουν, έτσι όπως είναι…να ξεπλύνουν αυτά τα είδωλα ,που δεν είσαι εσύ, να φανεί η ψυχή σου..
Σήκωσε τον αντίχειρα του χεριού σου, του πραγματικού χεριού σου,και στρέψε το στον εαυτό σου και σε αυτούς που θα αγαπήσουν ΕΣΕΝΑ…Μόνο έτσι αξίζει…..

Be first to comment