ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ – Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Αρχαιοελληνικοί μύθοι στο σήμερα.
Τα προσωπικά βιώματα συναντούν τους αρχαιοελληνικούς μύθους και γίνονται θεατρική  παράσταση.

 Αρχισυνταξία:  Μαρία Αντωνίου

                       «Ζούμε σε απομυθοποιημένο και αντιηρωικό κόσμο».

«Πρέπει να δημιουργούμε μύθους. Προσωπικούς μύθους».

«Μεγάλο ηθικό δίδαγμα των μύθων , ότι δε φαίνεται ο συγγραφέας».

«Η σημασία του μύθου κρύβεται μέσα σ’ αυτό που δε φαίνεται και όχι σ’ αυτό που διαβάζεται».

 

Στο θέατρο της Ημέρας, οι σπουδαστές του τρίτου έτους του εργαστηρίου «Παιδαγωγικής Θεάτρου και Θεατρικού Παιχνιδιού, Λάκης Κουρετζής» ασχολούνται, σχεδόν αποκλειστικά,  με τους αρχαιοελληνικούς μύθους. Η προβλεπόμενη από το πρόγραμμα σπουδών της σχολής διαδικασία έχει ως εξής: Αρχικά, πρέπει να επιλέξουν έναν αρχαιοελληνικό μύθο που για κάποιο συγκεκριμένο λόγο τους κίνησε το ενδιαφέρον και σχετίζεται με ένα ή περισσότερα προσωπικά τους βιώματα. Κατόπιν, φέρνουν τον μύθο στο σήμερα, δίνοντας του κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, ψυχολογικές κ.τ.λ προεκτάσεις και κάνοντας τον να μας αφορά άμεσα ή έμμεσα. Ο κάθε σπουδαστής πρέπει να γράψει το δικό του σενάριο, να μοιράσει ρόλους στην υπόλοιπη ομάδα, να φτιάξει κουστούμια και σκηνικά, να βρει την κατάλληλη μουσική και τέλος να σκηνοθετήσει μια παράσταση διάρκειας μισής περίπου ώρας.

Αντικρίζοντας τους μύθους από τη σκοπιά, αφενός του θεατή και αφετέρου ως ενεργό μέλος  στην όλη διαδικασία ,θεώρησα ότι αυτή η προσπάθεια δεν έπρεπε  να περιοριστεί σε ένα στενό κύκλο σπουδαστών και οικείων τους, αλλά έπρεπε να γίνει γνωστή σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Είτε οι αρχαιοελληνικοί μύθοι πλάστηκαν από τους Θεούς, είτε δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους μας αφορούν άμεσα, και σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Οι εμφανείς προεκτάσεις τους, ιδίως στο σήμερα που βιώνουμε μια περίοδο κρίσης σε όλα τα επίπεδα,  καταδεικνύουν την αναλλοίωτη στο χρόνο  αξία και σοφία τους. Οι μύθοι ικανοποιούν ανάγκες παιδευτικές, δηλαδή  την επίτευξη υψηλής ποιότητας ζωής σε κάθε φάση του βίου.

Ίσως και εσύ διαβάζοντας τους να έβρισκες ένα μύθο, ο οποίος σου φαίνεται τόσο οικείος. Πιστεύοντας ότι  αυτός ο διάλογος που ξεκίνησαν τα παιδιά του τρίτου έτους  του 2013 με τους αρχαιοελληνικούς μύθους , και συνεχίζουμε εμείς, είναι μια ενεργής διαδικασία που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, θα ήταν ευπρόσδεκτο ένα δικό σου σχόλιο, είτε γι’ αυτά που θα διαβάσεις ή ακόμα και να μας καταθέσεις ένα προσωπικό σου βίωμα που σχετίζεται άμεσα με έναν αρχαιοελληνικό μύθο.

Ο μύθος του κέρατος της Αμάλθειας

Το κέρας της Αμάλθειας

 

Η Αμάλθεια ήταν η τροφός του Δία στο Ιδαίο Άντρο, όπου τον είχε κρύψει η μητέρα του η Ρέα  για να γλυτώσει από τον πατέρα του, τον Κρόνο, ο οποίος έτρωγε τα παιδιά του. Άλλοτε περιγράφεται ως νύμφη Υάδα και άλλοτε ως κατσίκα, από το κέρας της οποίας τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι. Η κατσίκα, Αμάλθεια μαζί με τη Μέλισσα και τους μυθικούς Κουρήτες βοήθησαν στην περιπετειώδη γέννηση και ανατροφή του Δία, του μεγαλύτερου των δώδεκα θεών του Ολύμπου, ώστε αυτός μεγαλώνοντας να διεκδικήσει και να αποκτήσει την εξουσία του ως κυρίαρχος του σύμπαντος.

Ο μύθος επίσης αναφέρει ότι μια μέρα καθώς η Αμάλθεια έπαιζε με το μικρό Δία, αυτός κατά λάθος της έσπασε το κέρατο. Για να μη στεναχωριέται η Αμάλθεια και ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Δίας έκανε το σπασμένο κέρατο να είναι πάντα γεμάτο με ό,τι λαχταρούσε ο κάτοχός του. Αυτό έμεινε γνωστό στην ιστορία σαν το «κέρατο της Αμάλθειας», ένα αιώνιο σύμβολο αφθονίας, της πλησμονής των αγαθών και της ευημερίας του ανθρώπου.

Όταν ο Δίας μεγάλωσε και διεκδίκησε την εξουσία από τον πατέρα του Κρόνο, αυτό δεν έγινε αναίμακτα. Έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Τιτάνες, που μαζί με τον Κρόνο κυβερνούσαν το σύμπαν. Σύμφωνα με τον μύθο, η Τιτανομαχία καταλήγει στην εκθρόνιση του Κρόνου και την επικράτηση του Δία και των αδελφών του, των θεών του Ολύμπου. Σε αυτή τη μάχη ο Δίας χρειαζόταν μία κατάλληλη ασπίδα (κατ’ άλλους πανοπλία), άτρωτη και φοβερή στην όψη. Αυτή την ασπίδα την κατασκεύασε ο Ήφαιστος με τη δορά (δέρμα) της Αμάλθειας που ήταν αδιαπέραστη από τα βέλη, και πάνω της προσάρτησε το κεφάλι της Γοργόνας ή Μέδουσας, που όποιος την αντίκριζε γινόταν πέτρα. Μετά τη σπουδαία μάχη που του έδωσε την απόλυτη εξουσία, ο Δίας έδωσε την πανοπλία του, ή αλλιώς αιγίδα, στην κόρη του Αθηνά, θεά της σοφίας.

Σε μεταγενέστερο μύθο ο ήρωας Ηρακλής, γιός του Δία, έχει στην κατοχή του το κέρατο της Αμάλθειας. Ο Ηρακλής μονομάχησε με τον κερασφόρο Αχελώο για την καρδιά της Δηιάνειρας, που έγινε γυναίκα του αργότερα. Στην διάρκεια της πάλης ο Ηρακλής έσπασε το κέρατο του Αχελώου, που αναγνώρισε την ήττα του και εγκατέλειψε την διεκδίκηση της Δηιάνειρας .Ο Ηρακλής, μεγαλόψυχος και ευγενικός με τους εχθρούς του, συγχώρεσε τον ηττημένο Αχελώο και του επέστρεψε το κέρατο της Αμάλθειας, αλλά και το δικό του κέρατο που έσπασε στη μάχη.

 ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 Η Ευτυχία Σουσάνη, επέλεξε αυτό το μύθο γιατί αντικατοπτρίζει την σημερινή πραγματικότητα η οποία είναι  γεμάτη αντιθέσεις. Από τη μία, πλούτη και αφθονία στο κάθε τι και από την άλλη, πεινασμένοι και ξυπόλητοι άνθρωποι στους δρόμους. «Αυτή η εποχή που ζούμε καθώς και ένας άνθρωπος που έψαχνε στα σκουπίδια για να φάει, με έκαναν να ασχοληθώ με αυτό τον μύθο».     

Ως προς τη μεταφορά του μύθου στη σύγχρονη πραγματικότητα, το κέρατο παρομοιάστηκε με τη γνώση, η οποία χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο από διαφορετικούς ανθρώπους. Η γνώση ως πηγή αφθονίας, ως μέσο αυτογνωσίας, αλληλοβοήθειας και μεγάλων ανακαλύψεων που θα έπρεπε να ευεργετούν την ανθρωπότητα. Είναι έτσι όμως?

Μέσα από μικρές, λιτές ανθρώπινες ιστορίες παρουσιάστηκαν οι δύο πτυχές της γνώσης: αυτή που θα έπρεπε να ισχύει- με τη γνώση μου βοηθάω το συνάνθρωπό μου- και αυτή που ισχύει στις μέρες μας-χρησιμοποιώ τη γνώση μόνο προς όφελος μου και πολλές φορές κάνοντας κακό-.

Ένας  πολιτικός, ένας γιατρός, ένας δάσκαλος και ένας πολιτικός μηχανικός όλοι τους σπουδασμένοι και κάτοχοι πολλών πτυχίων. Όλοι ορκίστηκαν να υπηρετούν τον άνθρωπο, το παιδί, την κοινωνία την πατρίδα χωρίς όφελος και ιδιοτέλεια, να χρησιμοποιούν τη γνώση για «ίαση ψυχών, σωμάτων και εθνών».Τί γίνεται όμως, όταν η γνώση γίνεται ψέμα, «φακελάκι», ρατσισμός και μπουλντόζα που ισοπεδώνει πάρκα και παιδικές χαρές;

Τη «σπονδυλωτή» αυτή παράσταση έρχεται να συμπληρώσει η ιστορία μιας μητέρας «μανιακής» με τις σπουδές και τα πτυχία, τόσο που ξεχνάει  να αγαπήσει ακόμα και το ίδιο της το παιδί. Η «φωνή της συνείδησης»θα έρθει από το ίδιο της το παιδί που θα της θυμίσει πως η αφθονία κρύβεται στη γνώση της αγάπης  και της προσφοράς.

 

ΑΡΧΑΙΟΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ:ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

 Μέσα από τη διαδικασία ενασχόλησης με τους μύθους μπορείς να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις, να ανακαλύψεις έννοιες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις , να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου και την αίσθηση των πραγμάτων. Ανεβάζοντας μια παράσταση όπως αυτή, μαθαίνεις  πως φτιάχνονται απλά  σκηνικά με δημιουργικό και ευρηματικό τρόπο και ,το σημαντικότερο, βιώνεις την ομαδικότητα, τη σιγουριά και τη συμπαράσταση που σου προσφέρει μια ομάδα.

Σε ευρύτερο επίπεδο, η ενασχόληση με τους μύθους βοηθάει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της ικανότητας των μαθητών να αντιλαμβάνονται έννοιες μέσα από βιωματικές εμπειρίες και έρευνα. Τέλος, προσφέρει εξοικείωση με την πολιτισμική μας κληρονομία, ομαδικό πνεύμα και συνεργασία.

Αρχαιοελληνικοί μύθοι στο σήμερα - Το κέρας της Αμάλθειας

 

Αρχαιοελληνικοί μύθοι στο σήμερα - Το κέρας της Αμάλθειας

https://www.youtube.com/watch?v=aM-CRJ0bFAI

 Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ.

 «Ευτυχία, ευχαριστούμε που μας χάρισες μια ευτυχία»(Λάκης Κουρετζής- δάσκαλος μας)

 Ίσως, αν μια μέρα μας δοθεί η δυνατότητα να σου παρουσιάσουμε το μύθο μας, αυτή η στήλη συμπληρωθεί και με τη δική σου γνώμη. Εξάλλου, η παρουσίαση ενός αρχαιοελληνικού μύθου με προεκτάσεις σε μια πραγματικότητα που μεταβάλλεται, δίνει τη λαβή για σκέψη και συζήτηση

Be first to comment