Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ” ΑΓΓΙΓΜΑ ΑΠΟ ΠΑΓΟ ” ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΜΑΝΘΕΑΚΗ

 

δημητρα μανθεακη

Από τη Ριάνα Κουράκου

Φωτογραφίες : Κατερίνα Γκρέι

Βρεθήκαμε στην παρουσίαση του βιβλίου «Άγγιγμα από πάγο», της Δήμητρας Μανθεάκη, που έγινε την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου στο βιβλιοπωλείο «Πρόφη», στο Κορωπί.
Η Δήμητρα Μανθεάκη καθώς επίσης και ο σύζυγός της Αλέξης Μανθεάκης, βρίσκονταν από νωρίς εκεί, περιμένοντας τους αγαπημένους φίλους και αναγνώστες του βιβλίου.
Δε θα ήθελα να σταθώ στο τυπικό μέρος της παρουσίασης του βιβλίου, αλλά στο γεγονός ότι το ζεύγος Μανθεάκη μου απόδειξε για μια ακόμα φορά πως τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή.
Η επιτυχία έρχεται από μόνη της στους ανθρώπους όταν αυτοί την αξίζουν.
Και το λέω αυτό γιατί όταν συναντάς ανθρώπους όπως ο ΚΥΡΙΟΣ και η ΚΥΡΙΑ Μανθεάκη με το κύρος, τις γνώσεις, τη μόρφωση και την επιτυχία τους, το τελευταίο πράγμα που περιμένεις είναι η τόση αμεσότητα και απλότητα με την οποία αντιμετώπισαν τους παρευρισκομένους.
Τώρα θα μου πεις ότι αυτού του είδους οι άνθρωποι διαθέτουν αυτά τα χαρίσματα τελικά, αφού η απλότητα είναι ίδιον μόνο των καλλιεργημένων ανθρώπων και ψυχών.
Παρόλα αυτά, δε γινόταν να μην το αναφέρω, όπως δε γίνεται να μην αναφέρω το γεγονός ότι η συγγραφέας έδωσε το τηλέφωνό της και όχι κάποιο mail, σε όλους τους αναγνώστες που θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί της.
Η κ. Μανθεάκη λοιπόν, παρουσίασε με απόλυτο χιούμορ, ένα τόσο σημαντικό βιβλίο όπως είναι το «Άγγιγμα από πάγο».
Όπως δήλωσε, προτίμησε το βιβλίο της να είναι μεγάλο ώστε να συντροφεύει αρκετές μέρες τον αναγνώστη του, να μην είναι από αυτά που σε δυο μέρες τα έχεις διαβάσει και πρέπει να αγοράσεις άλλο.
Αν αυτός ήταν ο σκοπός της, μάλλον απέτυχε, γιατί το βιβλίο αυτό δε γίνεται να μην το διαβάσεις μέσα σε ένα βράδυ.
Είναι από τα βιβλία που λες «άντε μία σελίδα ακόμα, άντε άλλη μία» και κάπως έτσι συνειδητοποιείς πως έφτασες στην τελευταία του σελίδα, χωρίς να το έχεις καταλάβει.
Νομίζοντας πως την περίοδο της καταστροφής της Σμύρνης την έχεις ζήσει, τη γνωρίζεις καλά, αποστηθίζοντας ημερομηνίες και ιστορικά γεγονότα με απίστευτη ευκολία.
Γίνεσαι ένα με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου, τη Λουίζα, γίνεσαι η ίδια η Λουίζα και ζεις μαζί της όλα τα συναισθήματά της.
Όταν το βιβλίο πλησιάζει στο τέλος του, αρχίζεις και υποψιάζεσαι τί θα συμβεί.
Κι όμως, παρόλο που κατά κάποιο τρόπο το τέλος το προέβλεψες, είναι αδύνατο να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου, είναι αδύνατο να δεχτείς ότι η Λουίζα δε θα σε συνοδεύσει τα επόμενα βράδια σου και μένεις με την αίσθηση της απουσίας της.
Θες να το ξαναδιαβάσεις από την αρχή, γιατί αλλιώς η Λουίζα θα σου λείπει.
Είναι από τα βιβλία που θα θες να κάνεις δώρο σε όλους τους αγαπημένους σου ανθρώπους και όπως θα έχεις ήδη καταλάβει, είναι από τα βιβλία που αν δε με σταματήσεις, θα μπορούσα να αφιερώσω 530 σελίδες του you are the star και να μιλάω γι’ αυτό, όσες δηλαδή και οι σελίδες του «Άγγιγμα από πάγο»…
Το βιβλίο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, την ιστορία ανθρώπων που η συγγραφέας και ο σύζυγός της γνωρίζουν.
Με αυτή την αφορμή ξεκινήσαμε μια όμορφη συζήτηση με την κ. Μανθεάκη.

 

δημητρα μανθεακηαλεξης & δημητρα μανθεακη

 

 

 

 

 

 

 

 

Ριάνα Κουράκου: Θεωρώ πως το να γράψει κανείς ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μια ιστορική περίοδο που ο ίδιος δεν έχει ζήσει είναι από μόνο του δύσκολο. Είναι πιο εύκολο να γράψεις για ένα ιστορικό πρόσωπο, παρά για μια ιστορική περίοδο και ένα κορίτσι που έζησε στην εποχή αυτή. Επιπλέον, η δεύτερη δυσκολία για ένα συγγραφέα είναι το να κάνει μυθιστόρημα μια αληθινή ιστορία. Πόσο λοιπόν αυτά τα δύο δεδομένα σας απασχόλησαν κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;

Δήμητρα Μανθεάκη: Έπρεπε να ερευνήσω πάρα πολύ την εποχή αυτή, γιατί όταν γράφονται βιβλία εποχής πρέπει να ψάξεις τη συγκεκριμένη εποχή. Η έρευνα λοιπόν παίρνει μήνες πριν ξεκινήσεις να γράφεις το βιβλίο, αν θες να είσαι ιστορικά σωστή. Το να ψάξω, να διαβάσω για ανθρώπους που έζησαν στη Σμύρνη εκείνη την εποχή, τα απομνημονεύματα ξένων ανθρώπων που παρίσταντο στον εγκλωβισμό των Σμυρνιών, γιατί δεν ήθελα μόνο την ελληνική άποψη που είναι γνωστότατη, μου πήρε 5 μήνες. Το θέμα ήταν να μαζέψω μαρτυρίες από διάφορα πρόσωπα, που θα ήταν αυθεντικές, γιατί ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει. Πρέπει λοιπόν να είναι ιστορικά εξακριβωμένες. Το δύσκολο όταν γράφεις βιβλία εποχής είναι το να είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Αυτή ήταν η μόνη δυσκολία που είχα, αφού δεν την έζησα την εποχή αυτή. Όταν η ιστορία που γράφεις είναι αληθινή, δεν παίρνει πάνω από 30 σελίδες για να την καταγράψεις. Μέχρι να φτάσεις τις 500 σελίδες που είναι το βιβλίο ή το κάθε βιβλίο, πρέπει να το εμπλουτίσεις και να μη βαρεθεί ο αναγνώστης. Αυτό είναι το σημαντικό. Γι’ αυτό ο συγγραφέας πρέπει να μη λυπάται να πετάξει. Όταν νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι χάνεται το ενδιαφέρον, πρέπει να έχει την αντικειμεικότητα να πει ότι αυτό το κομμάτι δεν αξίζει, θα το πετάξω, για να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Αυτό εγώ το προσέχω πάρα-πάρα πολύ! Πολλές φορές έχω πετάξει κομάτια που, παρόλο που θεωρώ ότι είναι καλά γραμμένα, δεν ταιριάζουν με το όλο ύφος του γραπτού και μου φαίνονται ανιαρά. Αν μου φαίνονται εμένα ανιαρά, θα φανούν και στον αναγνώστη. Συνήθως μου αρέσει να γράφω βιβλία εποχής, με συγκινεί. Από αυτά που έχω ακούσει, που έχω ζήσει, που έχω δει και μου αρέσει να γράφω αληθινές ιστορίες. Δεν το πετυχαίνω πάντα, γιατί υπάρχουν ιστορίες που είναι συγκινητικές αλλά δεν μπορούν να σε κάνουν να ολοκληρώσεις ένα βιβλίο στο μέγεθος που θέλω εγώ. Θέλω το βιβλίο να είναι χορταστικό, δε θέλω να το πάρει ο άλλος και να το τελειώσει σε μία ημέρα. Δε θέλω να χάσει σε ποιότητα. Θέλω να ενδιαφέρει, αλλά να διαρκεί. Ενδιαφέρουσα πλοκή, ήρωες που έχουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που συγκινούνται, ερωτεύονται, πληγώνονται και θέλω στο τέλος να βλέπω ότι μπορούν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες, γιατί μου δίνει κι εμένα έναυσμα ότι υπάρχει και ελπίδα, ότι οτιδήποτε και αν σου συμβεί πάντα υπάρχει ένα φως στο τούνελ για όλους τους ανθρώπους.

 

αλεξης & δημητρα μανθεακη δημητρα μανθεακη

 

 

 

 

 

 

 

 

Ρ.Κ: Χρησιμοποιείτε πολύ έντονες εικόνες στα βιβλία σας, πολύ ζωντανές.

Δ.Μ: Σχετικά με τις εικόνες, μεταφορές, πλατιές ή στενές παρομοιώσεις, πηγαίνω στο τεχνικό μέρος τώρα, που είναι τα λογοτεχνικά πρότυπα, τηρώ απόλυτα αυτά που έχω διδαχτεί στο πανεπιστήμιο, γιατί έχω τελειώσει αγγλική κι ελληνική φιλολογία, ιστορικό, αρχαιολογικό και τμήμα νεοελληνικών σπουδών και τηρώ κατά γράμμα όλεςτις διδαχές των καθηγητών που θαύμαζα. Και τα έργα τους και τη διδασκαλία τους και όλα. Κάθε παράγραφος είναι μια μικρή ολότητα. Μπορεί να απομονωθεί και να αποτελέσει μόνη της μια μικρή οντότητα. Αυτό κοιτάζω. Όταν τελειώνει το βιβλίο, πηγαίνω στην παράγραφο.

Ρ.Κ: Μου έχει κάνει πολύ εντύπωση στα βιβλία σας το γεγονός ότι παρόλο που οι προτάσεις είναι μεγάλες , δεν έχεις πρόβλημα να τις κατανοήσεις. Πολλοί συγγραφείς ή αποφεύγουν τις μεγάλες προτάσεις ή αναγκάζουν τον αναγνώστη να διαβάσει πολλές φορές κάτι για να το καταλάβει.

Δ.Μ: Έχω συνηθίσει τις μεγάλες προτάσεις γιατί είναι αρχέτυπο οι μεγάλες προτάσεις στους παλιούς μας λογοτέχνες. Παρουσιάζει πολλές δυσκολίες όμως και θέλει μεγάλη προσοχή αυτό ακριβώς που είπες, να μη χαθεί το νόημα. Αν ακολουθήσεις σωστά και δεις τις παραθέσεις σου και τις επεξηγήσεις σου, ξέρεις ακριβώς που να πας.

 

 δημητρα μανθεακη δημητρα μανθεακη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ρ.Κ: Το «Άγγιγμα από πάγο», ως τίτλος, πως επιλέχθηκε;

Δ.Μ: Το «Άγγιγμα από πάγο» αναφέρεται σε ένα ψυχρό, ψυχρότατο εκμεταλλευτή, που ενώ παρουσιαζόταν ότι ήταν ένας ζεστός και καλός άνθρωπος, στην ουσία ήταν ένα ατσάλι, ένα κομμάτι πάγος, που κάθε φορά που ακουμπούσε το χέρι του ή το συναίσθημά του, κατέστρεφε. Απο εκεί βγήκε ο τίτλος του βιβλίου.

Ρ.Κ: Είναι ένα ακόμα δύσκολο κομμάτι η εύρεση του τίτλου ενός βιβλίου υποθέτω, σωστά;

Δ,Μ; Ναι! Σε διαβεβαιώνω ότι ο τίτλος ψάχνεται πάρα πολύ! Εγώ γράφω, γράφω, ξαναγράφω, γράφω, ρωτάω τον Αλέξη, μου λέει όχι, όχι, όχι. Ώσπου να βρω τον τίτλο μου βγαίνειη ψυχή.

Αλέξης Μανθεάκης : Είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.

Δ.Μ: Ναι, γιατί τίτλος είναι που θα τραβήξει και συγχρόνως πρέπει να ανταποκρίνεται στον εσωτερικό τίτλο του βιβλίου σου. Ποιο είναι το θέμα σε αυτό το βιβλίο; Η εκμετάλλευση, η καταστροφή, ο όλεθρος, η ταλαιπωρία και η απόρροια συμπεριφορών ανθρώπων, που δεν πονούν το συνάνθρωπό τους και τον βλέπουν με το μάτι του εκμεταλλευτή, του διαφθορέα και όλα αυτά.

Ρ.Κ: Οι άνθρωποι στους οποίους βασιστήκατε για να γράψετε το βιβλίο είναι εν ζωή;

Δ.Μ: Εγγόνια είναιμόνο στη ζωή. Ένα εγγόνι. Έχω αλλάξει τα ονόματα, έχω αλλάξει τα πάντα.

Ρ.Κ: Γνωρίζει την ύπαρξη του βιβλίου;

Δ.Μ: Δεν ξέρω, δεν το ψάχνω καθόλου. Ένας εγγονός υπάρχει, αλλάδε νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα διαβαστερός ( γέλια ). Άποψή μου είναι, μπορεί να το αδικώ το παιδί. Κοίταξε να δεις, όταν γράφεις ένα βιβλίο και αναφέρεσαι σε αληθινή ιστορία, κάνεις ένα συμβόλαιο με τον εκδοτικό οίκο και πάντα υπάρχει ένα όρος μέσα που λέει ότι οτιδήποτε νομικά τρεξίματα έχεις, τα βγάζεις πέρα μόνος σου, δεν ανακατεύεται ο οίκος, γι’ αυτό είμαστε πολύ προσεκτικοί. Αλλάζουμε τα ονόματα, τις τοποθεσίες. Δεν το διακινδυνεύω, δεν έχω όρεξη για τέτοιες ιστορίες.

Α.Μ: Και δεν προδίδεις φίλους βάζοντας τα ονόματά τους!

Δ,Μ: Ναι, δε θέλω να εκθέσω κανένα. Απλώς όταν είναι ιδιαίτερη η ιστορία και γαργαλιστική, δε θα σου πω ψέματα, θέλω να τη γράψω! Αλλά βλέπω μέχρι που με παίρνει. Υπάρχουν ιστορίες που θέλω να τις γράψω αλλά δε με παίρνει. Όταν θα με πάρει θα τις γράψω, ελπίζω!

 

δημητρα μανθεακηδημητρα μανθεακη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ρ.Κ: Τα τελευταία χρόνια, το αναγνωστικό κοινό δείχνει μια ιδιαίτερη αγάπη στις ελληνίδες συγγραφείς, σε σχέση με το παρελθόν που προτιμούσαν τις ξένες. Εγώ θεωρώ πως αυτό συμβαίνει γιατί πλέον οι ελληνίδες είναι πιο προβληματισμένες, πιο ψαγμένες – ας μου επιτραπεί η έκφραση – και πιο κοντά στο κοινό. Η γνώμη σας ποια είναι;

Δ.Μ: Είναι γεγονός από όσα μας λεν οι εκδοτικοί οίκοι, αλλά και από όσα βλέπω εγώ, ότι ο κόσμος έχει πλέον στραφεί στο διάβασμα. Όταν υπάρχουν κρίσεις σε μια χώρα, όχι μόνο στην Ελλάδα, όταν υπάρχει κάποια κρίση ή πόλεμος, υπάρχει κάποια περίεργη άνθιση στις τέχνες, στα γράμματα. Παραδείγματος χάρη στην κατοχή, που υπήρχε πείνα, δυστυχία, στην Αθήνα ανθούσαν τα θέατρα, οι παραστάσεις, τα νυχτερινά κέντρα, οι τραγουδιστές. Το πρόβλημά τους ήταν ότι δεν μπορούσαν να βρουν άντρες ηθοποιούς. Γιατί ήταν στον πόλεμο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Μπορεί να μην έχουμε κατοχή ξένων αλλά έχουμε μια κρίση και ο κόσμος στρέφεται πια στο βιβλίο. Δε θέλει να ακούει και να βλέπει τηλεόραση για ένα πολύ απλό λόγο. Ταράζεται! Και δεν έχει περιθώρια να ταραχτεί περισσότερο. Έχει τέτοια ανασφάλεια, που δε θέλει πια να ακούει τα κακά μαντάτα κάθε βράδυ στο δελτίο των εννέα. Οπότε πηγαίνει στο ανώδυνο. Το ανώδυνο είναι το βιβλίο, που θα σε ταξιδέψει αν είναισωστά γραμμένο και αν έχει μια σωστή πλοκή θα σε κάνει να ξεχαστείς και θα παραμερίσεις τα προβλήματά σου, έστω και προσωρινά. Την άλλη μέρα πάλι θα μπεις στο λούκι, αλλά για εκείνες, τις λίγες στιγμές, έφυγες! Γι’ αυτό και αυξάνεται το αναγνωστικό κοινό. Ελπίζω πάντα να γράφεται το καλύτερο για να μπορέσει το κοινό να καλυφθεί!

Ρ.Κ: Ειλικρινά, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!

Δ.Μ: Κι εμείς σας ευχαριστούμε και θα χαρούμε να τα ξαναπούμε!

 

δημητρα μανθεακηαλεξης & δημητρα μανθεακη

 

δημητρα μανθεακηδημητρα μανθεακη

δημητρα μανθεακηδημητρα μανθεακη

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 

αγγιγμα απο παγο

Σμύρνη, Μάρτιος 1922. Ένα νεαρό, βαθιά ερωτευμένο ζευγάρι, η Λουίζα και ο Αλέξης, αρραβωνιάζεται. Την επόμενη το πρωί, ο Αλέξης συλλαμβάνεται ως λιποτάκτης του τουρκικού στρατού και στέλνεται στο μέτωπο, όπου χάνονται τα ίχνη του. Τούρκοι αρπάζουν τη δεκατριάχρονη αδελφή του και την οδηγούν στα βάθη της Ανατολίας…

Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1922. Πεντακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην προκυμαία, περιτριγυρισμένοι από Τούρκους, πυροβολικό, φωτιά και θάλασσα. Όλοι προσπαθούν να διαφύγουν από τον θανάσιμο κίνδυνο, μαζί τους και η οικογένεια της Λουίζας, που καταφέρνει να φτάσει στην Ελλάδα μετά από τραγικά γεγονότα. Στην Ελλάδα, ζει σε μια παράγκα, μέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Αλλεπάλληλες συμφορές χτυπούν αλύπητα την δεκαεπτάχρονη Λουίζα, που πρέπει να αναστήσει σε ξένο τόπο τα δυο ανήλικα αδέλφια της. Η κοπέλα ζει για χρόνια στην κόλαση, με μόνη της παρηγοριά τις αναμνήσεις του έρωτά της με τον Αλέξη και το παρελθόν πριν τον ξεριζωμό, στην πατρίδα της, τη Σμύρνη. Μόλις ξεφεύγει από τις ταπεινώσεις και το φάσμα της πείνας, μπλέκει σε καταστάσεις και δεσμεύσεις που την οδηγούν σε οδυνηρές περιπέτειες. Θα κατορθώσει να ξεφύγει ή θα λυγίσει σ’ αυτόν τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή;

Be first to comment