Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ” ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ” ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ ΣΤΟ FRIENDS BAR

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Από την Ριάνα Κουράκου

Φωτογραφίες: Κατερίνα Γκρέι

Στο Friends Bar έκανε την παρουσίαση του εκπληκτικού βιβλίου του ο Αύγουστος Κορτώ, με τίτλο «Το βιβλίο της Κατερίνας».

Ο Αύγουστος Κορτώ, αφού ευχαρίστησε τους παρευρισκομένους,  χωρίς περιττούς προλόγους, εξήγησε ότι το βιβλίο αυτό αναφέρεται στη ζωή της ίδιας του της μητέρας, της Κατερίνας, η οποία έπασχε από διπολική διαταραχή.

Στο βιβλίο του λοιπόν, περιγράφει τη ζωή της η ίδια η Κατερίνα, διά χειρός Αύγουστου Κορτώ, ξεκινώντας μάλιστα από το τέλος,  που η ίδια έδωσε στον εαυτό της.

Η παρουσίαση λοιπόν του συγκεκριμένου βιβλίου, θα έλεγα πως περισσότερο ήταν μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα προς το κοινό του, παρά οτιδήποτε άλλο.

Μια ειλικρινής κατάθεση ψυχής, χωρίς σκοπούς, χωρίς δηθενισμούς, που το κοινό αμέσως συνειδητοποίησε, γι’ αυτό και κατά τη διάρκειά της, δεν άκουγες παρά μόνο ανάσες.

Ο συγγραφέας περιέγραψε τα παιδικά του χρόνια, το πότε και πώς κατάλαβε από τί έπασχε η μητέρα του, το πώς αντιμετώπιζε  και αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία τους ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

«Για εμένα ήταν η σούπερ μαμά. Τελικά, τόσο κατά τα παιδικά μου χρόνια, όσο και στην εφηβεία, η γυναίκα αυτή έγινε η καλύτερή μου φίλη,  όσο θλιβερό και να ακούγεται αυτό»,  τόνισε, συγκινώντας το κοινό που τον παρακολουθούσε.

Ο Αύγουστος αναφερόταν στη μητέρα του αποκαλώντας τη Κατερίνα ή Κατερινάκι και βέβαια εξήγησε του λόγους που το έκανε αυτό. «Σε περιόδους που η μητέρα μου ένιωθε καλά, έκοβε τα φάρμακα από μόνη της. Όταν λοιπόν θες να επιβληθείς στη μητέρα σου, δεν μπορείς να την πεις μαμά, τη λες Κατερίνα. Από πολύ μικρός ήμουν ο επιστάτης της».

Όταν αποφάσισε να γράψει το βιβλίο, το σημαντικότερο πρόβλημά του ήταν το πώς μπορούσε να το διαχειριστεί όλο αυτό, ως συγγραφέας αλλά και αφηγητής την ιστορία της μητέρας του. «Για να φτάσει ένα παιδί να θέλει να γράψει την ιστορία των γονιών του,  σημαίνει ότι έζησε μια ιστορία αρκετά δραματική, όχι με την έννοια του τραγικού, αλλά σαφώς επεισοδιακή.  Ήθελα να πω την ιστορία της όσο το δυνατό πιο αποδυναμωμένη από τη δική μου ιδιότητα κι έτσι της παραχώρησα τον λόγο. Έκανα την ίδια την Κατερίνα να εξιστορεί τη ζωή της», όπως ο ίδιος είπε.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ο Αύγουστος εξομολογήθηκε ακόμα πως, κατά τη διάρκεια της γραφής του βιβλίου, ένιωθε ένα μούδιασμα. Δεν μπορούσε ούτε να κλάψει, δεν ήξερε πια αν ήθελε ή αν άντεχε να μοιραστεί το βιβλίο αυτό με τους ανθρώπους. Οι γιατροί του, ο καλός του και ο πατέρας του, ο οποίος τον στήριξε από την πρώτη στιγμή, τον ώθησαν να το ολοκληρώσει. «Είπα στον πατέρα μου,  κοίταξε να δεις, το βιβλίο αυτό τα λέει όλα.  Θες να σου αλλάξω όνομα, να σου αλλάξω ειδικότητα; Μου είπε, η ιστορία αυτή σου ανήκει,  εσύ τη  διαχειρίζεσαι όπως θέλεις. Έτσι αποφάσισα πως το πρώτο βήμα είχε γίνει και όσο το βιβλιαράκι αυτό θα έμενε στο συρτάρι, θα συνέχιζε να με τρώει», ανέφερε ο συγγραφέας.

Αφού ευχαρίστησε το κοινό του, τους παραχώρησε τον λόγο, ζητώντας τους  να τον ρωτήσουν ότι ήθελαν, αφού όπως είπε, «για σας και χάρη σ’ εσάς βρίσκομαι απόψε εδώ».

Οι ερωτήσεις του κόσμου, θα έλεγα πως, πιο πολύ θύμιζαν συζήτηση καλών φίλων και λιγότερο παρουσίασης βιβλίου. Είχαν πλέον παρασυρθεί τόσο πολύ από την ιστορία αυτή, που έκαναν ερωτήσεις μόνο για τη ζωή της Κατερίνας, αλλά και για τη ζωή του συγγραφέα, τον οποίο, όπως έδειχναν, τον ένιωθαν δικό τους άνθρωπο.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Διαλέξαμε μερικές από τις ερωτήσεις τοι κοινού που κι εμείς έτσι κι αλλιώς θέλαμε να κάνουμε στον Αύγουστο και σας τις παραθέτουμε:

–  Εμείς σε νιώθουμε οικείο πρόσωπο. Όλα αυτά που είπες, τα λες σε κάθε παρουσίαση του βιβλίου σου, τα λες και στο βιβλίο. Πως νιώθεις κάθε φορά που το ξανακάνεις; Νιώθεις καλύτερα; Νιώθεις το ίδιο; Πως νιώθεις που εξομολογείσαι τα προσωπικά σου σε άγνωστους ανθρώπους;

-Αφ’ ενός, νομίζω ότι ούτως ή άλλως, όταν γράφεις βιβλία, μοιραία η πράξη είναι τρομερά εξομολογητική. Ακόμα κι όταν γράφεις επιστημονική φαντασία. Γνωρίζουμε πράγματα για τους συγγραφείς όταν διαβάζουμε τα βιβλία τους, που μπορεί να μη γνωρίζουν ακόμα και πρόσωπα οικεία τους. Σαφώς, έχει συντείνει σ’ αυτό η ευεργεσία που έχω λάβει από τους ψυχιάτρους μου. Μιλώντας για τα προβλήματά μου, τον εαυτό μου, για τη ζωή μου, έγινα καλά. Όσο καλά μπορούσα να ήμουν, με τη δική μου διαταραγμένη βιοχημεία εγκεφάλου. Εξακολουθεί για μένα κάθε φορά να είναι λυτρωτικό. Ούτως ή άλλως, η παραδοσιακή φόρμα της παρουσίασης ενός βιβλίου, μου φαίνεται λίγο στημένη. Το να έχω μονίμως ανοιχτά τα χαρτιά μου είναι υποθέτω και μια άμυνα, ότι αυτός είμαι, με τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Αν θέλεις καλώς, αν δε θες, ας ξέρεις τουλάχιστον εξαρχής με ποιον έχεις να κάνεις. Κάθε φορά λοιπόν, όπως η εξομολόγηση, όπως μια ψυχολογική συνεδρία, είναι για μένα λυτρωτική, πολύ συγκινητική και σημαντική.  Κάθε κουβέντα με τον κόσμο και κάθε καλός λόγος  είναι βενζίνη στο ψυχικό αμαξάκι, που πρέπει κάθε τόσο να συνεχίζει την πορεία του, όσο και αν έχει παλιώσει και όσο διαβολεμένοι και αν είναι οι δρόμοι.  Το δύσκολο είναι να τα ζήσεις. Να γράψεις γι’ αυτά είναι πολύ πιο ανώδυνο. Υπήρξαν σημεία του βιβλίου που με δυσκόλεψαν και στο σύνολό του, δεν είναι ένα βιβλίο το οποίο έχω ξανά  πιάσει στα χέρια μου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

-Αντιδράσεις από τους συγγενείς είχες; Γιατί μιλάς πολύ γι’ αυτούς στο βιβλίο…

-Ευτυχώς, το σόι μου δεν είναι και τόσο διαβαστερό ( γέλια ). Απ’ την άλλη, η αλήθεια είναι πως τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχουμε καθόλου επαφές. Κάποια στιγμή,  η ξαδέρφη μου, με την οποία δεν έχουμε πια σχέσεις, εμφανίστηκε ξαφνικά κουβαλώντας 2  γράμματα απ’ τους 2 θείους μου, τον Μύρωνα και τον Άγη, όπως τους έχω μεταφράσει στο βιβλίο. Τα ονόματά τους τα άλλαξα τουλάχιστον, για να μη μπορούν να λυσσάξουν ( γέλια ). Της είπα λοιπόν της ξαδέρφης μου ότι ευτυχώς, εκεί στα Εξάρχεια που μένουμε, έχουμε περιβαλλοντικές ευαισθησίες και έχουμε  κάτω από το σπίτι τον μπλε κάδο της ανακύκλωσης, μπορείς φέυγοντας να τα πετάξεις, εκτός αν θες να τα πετάξω εγώ. Πραγματικά, δεν είχα καμία απολύτως περιέργεια γιατί δεν έχουν κάτι να μου πουν αυτοί ο άνθρωποι. Από τους εξ’ αίματος, συγγενής είναι μόνο ένας, ο πατέρας μου. Οι υπόλοιποι είναι συμπτώσεις.

-Γράφοντας το βιβλίο έπρεπε να δημιουργήσεις κάποια πράγματα. Όταν είναι δική σου η ιστορία, βιωματική, πώς γίνεται αυτό;

-Υποθέτω ότι έχει να κάνει με το ότι την Κατερίνα την ήξερα απ’ έξω και ανακατωτά. Την ήξερα όπως δεν την ήξερε κανείς.  Οπότε, στα ίδια τα περιστατικά, πέρα από το ότι έχω αλλάξει κάποια ονόματα, δε χρειάστηκε να σκαρφιστώ τίποτα απολύτως. Μου ήταν τόσο γνωστά, ιδίως από το θάνατό της κι έπειτα , ήταν η προσωπική μου μυθολογία. Δεν υπήρχαν για μένα ανεξερεύνητες πτυχές σε ότι αφορά ούτε τον ψυχισμό της αφηγήτριας-πρωταγωνίστριας ούτε των ίδιων των γεγονότων, γιατί πολλά από αυτά τα ήξερα και από αφηγήσεις των θείων μου. Ήταν ένα έτοιμο βιβλίο, από πολλές απόψεις, το οποίο προφανώς δεν είχα το ψυχικό σθένος να το γράψω μέχρι τη στιγμή που γράφτηκε. Ήταν και η στάση του καλού μου που με ώθησε, λέγοντάς μου, «αφού βλέπω ότι σε τρώει η ιστορία αυτή ακόμα, στρώσου και γράψ’ την».

 

-Πίστευες ότι θα το βιβλίο αυτό θα έχει τόσο μεγάλη επιτυχία;

-Όχι, αυτό είναι κάτι που ακόμα με εκπλήσσει. Φοβόμουν ότι το σκοτάδι της ιστορίας  θα ήταν λίγο πνιγηρό για τον αναγνώστη. Ωστόσο, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι,  περισσότερο από τα σκληρά σημεία του βιβλίου, αυτό που αποκομίζουν οι αναγνώστες, τουλάχιστον αυτοί που επικοινωνούν μαζί μου, είναι η αγάπη που διαποτίζει  τον λόγο της Κατερίνας. Οι αναγνώστες κράτησαν το τρυφερό κομμάτι του βιβλίου. Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό.

-Εγώ θέλω να σ’ ευχαριστήσω, που απενοχοποίησες τις ψυχικές νόσους, γιατί όλοι κρύβονται κι εσύ ήρθες με την αλήθεια σου, αυτή την αλήθεια που καταθέτεις. Όλο παραμυθάκια διαβάζουμε. Συνέχισε να γράφεις την αλήθεια.

-Για μένα είναι πολύ σημαντικός ο ορισμός της αλήθειας. Έχει το στερητικό της λήθης. Όσο απομακρυνόμαστε από την αλήθεια τόσο ξεχνάμε τον εαυτό μας. Επιπλέον, είναι αδιανόητο, ο άνθρωπος που πάσχει από μία ψυχική νόσο, να νιώθει ενοχή γι’ αυτό. Είνα σα να λέμε ότι θα έπρεπε να νιώθει ενοχές ένας διαβητικός ή κάποιος που έσπασε το πόδι του. Μια κατάθλιψη μπορεί να είναι τελείως παροδική.

-Είσαι τυχερός που είχες τη μητέρα αυτή.  Άλλες, που δεν είχαν ψυχολογικά προβλήματα και έχουν κάνει τέρατα κι εσύ τελικά πήρες πραγματική αγάπη. Ελίσαι τυχερός!

-Έχω καταλήξει κι εγώ να το πιστεύω αυτό, γιατί όσα προβλήματα και αν είχε το Κατερινάκι, όσες δυσκολίες και αν περάσαμε μαζί, τουλάχιστον είχα αυτή την ασυγκράτητη, αυτή την ανεξάντλητη αγάπη.  Εγώ νιώθω ότι είχα μια πραγματικά υπέροχη μητέρα. Μακάρι να μπορούσε και η ίδια να σταθεί στα πόδια της, για να δει και η ίδια τον εαυτό της μέσα απ’ τα δικά μου μάτια, με την ίδια επιείκεια που έμαθα με τα χρόνια να έχω.

Μετά τις ερωτήσεις του κοινού, σειρά είχαν και κάποιες δικές μας…

Ριάνα Κουράκου: Τα περισσότερα απ’ όσα θέλαμε να ρωτήσουμε τα έχεις ήδη καλύψει μέσα από τις απαντήσεις που έδωσες στον κόσμο που σε τίμησε και τον τίμησες απόψε. Δεν ξέρω βέβαια αν κατάλαβες πως απόψε εκτός από την παρουσίαση του βιβλίου σου έκανες και σεμινάριο ψυχολογίας.

Αύγουστος Κορτώ: Ναι, κάπως έτσι ήταν…

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ρ. Κ: Νωρίτερα, εξήγησες τον λόγο, που τη μητέρα σου την αποκαλούσες  Κατερίνα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι συνεχίζεις να την αποκαλείς έτσι…

Α. Κ.:  Έτσι τη σκέφτομαι και πολλές φορές, την αποκαλώ  το Κατερινάκι.  Οι μικροί μεγαλώνουν κι εγώ σε 15 χρόνια θα είμαι πιο μεγάλος από το Κατερινάκι. Την έχω στο μυαλό μου πάντα νέα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ρ. Κ: Εσύ έχεις σκεφτεί τον εαυτό σου ως γονιό; Θα ήθελες να γίνεις;

Α. Κ:  Η κληρονομικότητα είναι ο λόγος που, παρόλο που θέλω να γίνω γονιός,  δεν είχα ποτέ καμία απολύτως διάθεση να διαιωνίσω το δικό μου DNA και τα δικά μου γονίδια. Το κακό ας σταματήσει σε μένα, δε χρειάζεται να συνεχίσει. Θέλω να γίνω γονιός. Δεν θέλω να κάνω δικό μου παιδί, γιατί για μένα, το γεγονός ότι μεγαλώνουν παιδιά χωρίς γονείς, είναι αδιανόητο. Κάθε παιδί αξίζει μια οικογένεια. Από εκεί και πέρα, δεν είχα ποτέ την επιθυμία να δω τη φάτσα μου σε ένα μωρό.

Ρ. Κ: Τελικά, ο απώτερος σκοπός της συγγραφής αυτού του βιβλίου ήταν η αυτοίαση;

Α. Κ: Σε μεγάλο βαθμό. Για μένα υπήρχε ανάγκη να γράψω αυτό το βιβλίο.  Απλώς δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ρ.Κ: Νιώθεις πως δικαιώθηκες και τελικά βγήκες νικητής από όλο αυτό;

Α. Κ: Έχω αποκομίσει μόνο γλύκα από αυτό το βιβλίο.

Ρ.Κ: Το γεγονός ότι κατά τη συγγραφή του έζησες ξανά και ξανά τις καταστάσεις του παρελθόντος, σίγουρα ήταν οδυνηρό και ήθελε πολύ θάρρος το ότι αποφάσισες να εκτεθείς. Όμως,  το να εκθέσεις τον εαυτό σου μέσα από σελίδες, είναι πολύ πιο εύκολο από αυτό που έκανες σήμερα και πολλές φορές ακόμη έχεις κάνει, σε κάθε παρουσίαση του βιβλίου σου. Δε σε φόβισε ποτέ, δεν πέρασε από το μυαλό σου, το πώς θα ένιωθες όταν θα βρισκόσουν απέναντι στον κόσμο πλέον και θα έπρεπε να ξαναμιλήσεις για όλα αυτά; Σήμερα για παράδειγμα, σου έγιναν πολλές και πολύ προσωπικές ερωτήσεις κι εσύ τις απαντούσες αβίαστα…

Α. Κ: Από τη μια είμαι συνεσταλμένος και από την άλλη νιώθω μεγάλη ανακούφιση μιλώντας γι’ αυτά. Το εξομολογητικό γράψιμο με ό,τι μυθιστορηματικό ένδυμα και αν το ντύσεις, παραμένει γυμνό.  Για μένα η έκθεση είχε γίνει ήδη όταν το έγραφα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ρ. Κ: Νιώθω πως μέσα από το βιβλίο σου αυτό, άγγιξες πιο ευαίσθητες χορδές των ανθρώπων και  πέραν του θαυμασμού που έτσι κι αλλιώς ένιωθαν για σένα, πλέον σε αγαπούν.

Α. Κ: Τί να πω… Μακάρι! Ειλικρινά το ίδο νιώθω κι εγώ γι’ αυτούς. Επίσης νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη!

Ρ. Κ: Σ’ ευχαριστώ πάρα-πάρα πολύ!

Α. Κ: Κι εγώ!

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΙΚΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΡΙΑΝΑ ΚΟΥΡΑΚΟΥ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

 

 

Be first to comment