«Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» ΤΑΣΟΣ ΧΑΛΚΙΑΣ (1914-1992)


Από τον Σταμάτη Χρήστου
τασος χαλκιας
«Στο κλαρίνο του βογκάει, τινάζεται, χαμογελάει, χορεύει η Ελλάδα», τα λόγια του ποιητή Γιάννη Ρίτσου σκιαγραφούν ίσως με τον καλύτερο τρόπο το μεγαλείο της προσφοράς του.
Είχα την τύχη το 1977, να γνωρίσω τον Μπάρμπα Τάσο σε μια ηχογράφηση στο μικρό stutio της ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ στον Περισσό.
Σε ηλικά 6 χρονών ζήτησε από την μητέρα του να του αγοράσει ένα κλαρίνο από περιπλανώμενο γύφτο και σχεδόν έμαθε μόνος του να παίζει.
Έμαθε τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια από την μητέρα του και έδεσε των ζωή του με το κλαρίνο. «Ότι κι αν γίνει στην Ήπειρο το μοιρολόι ταιριάζει» έλεγε ο Μπάρμπα Τάσος και εξηγούσε: «…ταξίδευε τότε ο κόσμος, χανότανε για πολλά χρόνια κι είναι ο σπουδαιότερος λόγος να μην μπορεί κανείς να ξεχάσει τις γυναίκες που περίμεναν και το ‘ριχναν στο μοιρολόι.»
Έφηβος ακόμη παίζει σε πανηγύρια, ενώ το 1930 δημιουργεί με τα αδέλφια του το συγκρότημα «ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΟΥΛΙΑ».
Το 1951 αρχίζει τις ηχογραφήσεις στην ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ.
Στην Αμερική ηχογράφησε περί τα 180 τραγούδια. Στην διάρκεια της σταδιοδρομίας του έπαιξε σε δεκάδες δίσκους και ηχογράφησε εκατοντάδες μουσικούς σκοπούς για το Λαογραφικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Μετέφερε τη μαγεία της τέχνης του σε διάφορα φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Για την προσφορά του τον τίμησαν δεκάδες σύλλογοι ανάμεσα τους η «ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ».
Κορυφαία στιγμή η συναυλία για τα 125 χρόνια της μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων το 1982 στο ΛΥΚΑΒΗΤΟ.
«Όλη η ψυχή της πολυβασανισμένης Ρωμιοσύνης βρίσκεται στο κλαρίνο του» ανέφερε ο Μίκης Θεοδωράκης, σημειώνοντας πως είναι «από εκείνους που μια πραγματικά λαοπρόβλητη πολιτεία θα έπρεπε να τους έχει στο Εθνικό Μουσείο των ζωντανών».
Όμως παρόλη τη μεγάλη προσφορά του, ο Τάσος Χαλκιάς «έφυγε» με ένα μεγάλο παράπονο. Η σύνταξη που είχε ζητήσει από την πολιτεία δεν του δόθηκε ποτέ, καθώς οι αιτήσεις του γι’αυτήν απορρίφθηκαν, επειδή δεν συγκέντρωνε τα τυπικά προσόντα(!).

Be first to comment