ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΟΥ EDELWEISS ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΧΤΥΠΟΥΝ…

OI KAMPANES TOY EDELWEISS

Από τον Στέλιο Κοντέα

Μια σταρ… ηθοποιός σε μια διαστημική μαύρη τρύπα!

Αυτήν την φορά η Βίσση με τον Καρβέλα πέρασαν τη στρατόσφαιρα και βρέθηκαν στο διάστημα. Δεν ξέρω αν εκείνος την έσπρωξε στη διαστημική μαύρη τρύπα που την οδήγησε στην αρχαία τραγωδία ή αποφάσισε μόνη της να κάνει το σάλτο μορτάλε στο χωρόχρονό της. Ξέρω, όμως, με βεβαιότητα τι ακολούθησε τη βουτιά…

Ο νόμος της βαρύτητας, ούτως ή άλλως, δεν ισχύει στο διάστημα. Στη μαύρη τρύπα η ταχύτητα ξεπερνάει εκείνη του φωτός. Τόσο γρήγορα αντέστρεψε το χρόνο πέφτοντας… Η σταρ που είχε απομακρυνθεί από τη Γη άνοιξε τα φτερά της την κατάλληλη στιγμή παρά τον ιλιγγιώδη ρυθμό της ελεύθερης πτώσης… Περίπου στα 425 προ Χριστού, που εκτιμάται ότι γράφτηκε ο «Οιδίπους Τύραννος». Για να συναντήσει τον Σοφοκλή και να γίνει η «Ιοκάστη» του…

Είναι αξιοθαύμαστο και δυσερμήνευτο πώς κατάφερε να αφήσει το αστέρι της στη γη για να φτερουγίσει για τον ουρανό, να τον ξεπεράσει, και να φτάσει στο διάστημα. Σίγουρα, τη βοήθησε ο Καρβέλας και ο Κακλέας, με συμβουλές πριν φτερουγίσει. Με τον πρώτο να την ακολουθεί μέχρι το διάστημα, κρατώντας την από το χέρι, για να μη χαθεί αναζητώντας το μονοπάτι προς την αρχαία τραγωδία.

Στον προορισμό της είχε την τύχη να την περιμένει ένας «Οιδίποδας» σαν έτοιμος από καιρό, με ανοιχτά τα χέρια… Ο Αιμιλιανός Σταματάκης ήταν από την αρχή ηθοποιός και δεν είχε το άγχος να απαλλαγεί από το βάρος του σταριλικιού. Δεν ήταν, όμως, τίποτα εύκολο ούτε για εκείνον. Είχε γυμνά πέλματα στη σκηνή και ήταν φανερό πως με αυτά είχε περπατήσει πάνω σε αγκάθια, για να φτάσει στο σανίδι. Είχε μια ευλυγισία σώματος, κυριολεκτική και μεταφορική, έτσι ώστε να γέρνει το κορμί του μερικές μοίρες… Τόσες ώστε να βρίσκει τα χείλη της «Ιοκάστης», όταν αγνοούσε την αλήθεια… Και τόσες ώστε να στοχάζεται την τραγική του θέση, όταν τη μαθαίνει… Ποιος θα είχε ματώσει τα πόδια του για να γίνει «Οιδίποδας» και ποιος θα μπορούσε να κάνει γεωμετρία με το κορμί του για να συναντηθεί με την «Ιοκάστη»;

Η Άννα έγινε «Άννα Ορλάντο» σαν να μην υπήρχε κοινό. Κάθε βράδυ που την έβλεπα στη σκηνή είμαι σίγουρος πως αυτό έλεγε στον εαυτό της. Δεν έβλεπε τον κόσμο στην πλατεία ή στον εξώστη. Όχι γιατί τον σνόμπαρε, αλλά γιατί για εκείνη δεν ήταν εκεί. Είχε πειστεί πως ήταν μόνη της, συνδημιουργός και βασικός πρωταγωνιστής ενός επινοημένου κόσμου, στον οποίο εξελισσόταν η αρχαία τραγωδία κι εκείνη τη ζούσε μέχρι το τελευταίο της κύτταρο, αποσπασμένη από την πραγματικότητα της πλατείας, σε αποκλειστική σχέση με τη δράση της σκηνής…

Μόνο με την προσομοίωση με τη διαστημική μαύρη τρύπα μπορώ να εξηγήσω αυτό το φαινόμενο…. Της απόστασης λίγων μέτρων από την πλατεία αλλά δεκάδων αιώνων στην εξέλιξη του έργου… Ίσως, αν με ένα μαγικό κουμπί τα καθίσματα και οι θεατές εξαφανιζόμασταν, εκείνη θα συνέχιζε να παίζει χωρίς να καταλάβει την απουσία μας…

Πολλές βραδιές δεν ξέρω αν χειροκροτούσα στο τέλος την Άννα ή την «Ιοκάστη». Στο χειροκρότημα είχε εμφανισθεί η Άννα, αλλά στη σκηνή ήταν η «Ιοκάστη»…

Υ.Γ.:

Εδώ και αιώνες, η καλλιτεχνική επιτυχία δεν ταυτίζεται με την εμπορική για καμία παράσταση. Γι’ αυτό και οι αποτιμήσεις αυτές είναι μεγάλο σφάλμα να συγχέονται. Αναμφίβολα, οι «Καμπάνες» ήταν ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος! Το να αδιαφορεί, δε, κάποιος σήμερα για την εμπορικότητα είναι τόσο μεγάλο κομπλιμέντο, που δεν χρειάζεται να το στολίσει κανένας με καμία φιοριτούρα για να αναδειχθεί το μέγεθός του. Η απόλυτη σταρ έχει παραδεχθεί δημοσίως ότι δεν πληρώθηκε για τη «Μάλα» (2002) κι ότι το πρώτο ανέβασμα των «Δαιμόνων» (1991–1993) ήταν οικονομικά ζημιογόνο. Και, φυσικά, είναι πολύ περήφανη που μαζί με τον απόλυτο συνεργάτη της, Νίκο Καρβέλα, ξόδεψαν χρήματα για την Τέχνη!

Όσοι παρακολουθούν την «απόλυτη» για δεκαετίες έμειναν αποσβολωμένοι φέτος από την καθαρότητα της φωνής της, τις νότες που εκείνη άγγιζε, την οφθαλμοφανή άνοδο μιας μη επαγγελματίας ηθοποιού στη σκάλα της υποκριτικής και το πανταχού παρόν, αστείρευτο ερμηνευτικό της πάθος. Στο ευρύ κοινό είναι γνωστό ότι η Βίσση χρησιμοποίησε τη φωνή της με έντεχνο τρόπο σε εμπορικά τραγούδια τις προηγούμενες δεκαετίες. Απλοϊκά τραγούδια απέκτησαν διαστάσεις που δεν είχαν, εξαιτίας της, γιατί εκείνη τα ερμήνευε ενσωματώνοντας τη μουσική παιδεία από τη θητεία της στο έντεχνο και το μεγάλο σεβασμό της σε όλα τα είδη μουσικής, ακόμα και στην ποπ. Μετά από 40 χρόνια καριέρας, εκ των πραγμάτων, η μεγάλη πρόκληση είναι να πετύχει το ακριβώς αντίθετο: να ερμηνεύσει με εμπορική επιτυχία τα έντεχνα τραγούδια. Στους «Δαίμονες» το πέτυχε, αλλά με… χρονοκαθυστέρηση! Η μοίρα άργησε, αλλά έδωσε μετά από 20 χρόνια και τον εμπορικό θρίαμβο στην πρώτη της ροκ όπερα, με τα δεκάδες χιλιάδες εισιτήρια στο δεύτερο ανέβασμα (2013), αν και μόνο την ίδια παρούσα από την πρώτη διανομή!

Διαισθάνομαι ότι οι «Καμπάνες» αργά ή γρήγορα θα ξανανέβουν – και συντομότερα από τους «Δαίμονες»! Γιατί όσοι δεν τις άκουσαν να χτυπούν θα ζητάνε να ηχήσουν ξανά, μόνο για εκείνους… Και γιατί σε όλους εμάς τους υπόλοιπους θα αντηχούν για πάντα μέσα μας και θα λησμονούμε το άκουσμά τους…

 

 

Be first to comment