Παμε σαν αλλοτε- Παραμυθια ξεχασμενα- Η ποντικοπαγιδα

Συντάκτης: Θωμάς Χριστιάς

ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ….

 

Στις «μετά-καταναλωτικές» κοινωνίες που ζούμε, έχει αλλάξει κατά πολύ ο τρόπος ζωής μας σε σχέση με το παρελθόν. Πλέον κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο, με την καλή του εκδοχή- αυτή του σεβασμού των ατομικών και πανανθρώπινων δικαιωμάτων, θεωρώντας κάθε ανθρώπινη οντότητα ως κάτι το μοναδικό- αλλά και την κακή του- αυτή του ατομικισμού. Όπως, όμως, άλλαξε και ο τρόπος ζωής μας, άλλαξε συνάμα ο τρόπος διασκέδασής μας, αλλά και ο τρόπος που διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά. Τα παιδικά παιχνίδια έγιναν πιο ατομικά και τα παραμύθια πλέον διασκεδάζουν πιο πολύ, παρά διδάσκουν.
                Η παρούσα στήλη, θεωρώντας πως τα παλαιά παραμύθια κρύβουν μέσα τους τη σοφία του παρελθόντος και ότι ως προς αυτό το θέμα υπάρχει έλλειμμα ποιοτικών και πολλών νέων παραμυθιών, φιλοδοξεί να φιλοξενεί κάθε φορά ένα παλιό, και ει δυνατόν, άγνωστο σε κάποιους παραμύθι. Η προέλευση τους θα είναι από την Ευρώπη και την Ασία και οι ρίζες τους θα χάνονται στο χρόνο, τόσο που ο κόσμος τους και οι αξίες που μας διδάσκουν ελάχιστη σχέση ίσως τελικά να έχουν με τη σύγχρονη μας εποχή.
                Άλλοτε, πάλι, η στήλη μας θα φιλοξενεί παλαιούς μύθους και ιστορίες παλαιές, μα αληθινές, όπως τις έχει καταγράψει η επιστήμη της ιστορίας, που και αυτές κάτι έχουν να μας διδάξουν… Ιστορικός, λοιπόν, ο πυρήνας της στήλης μας, καθώς, όποιος αρνείται το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να ζήσει σε ένα λευκό παρόν…

 Το παραμύθι του 15νθήμερου

Η Ποντικοπαγίδα

ΠΟΝΤΙΚΟΠΑΓΙΔΑ

 

Μια φορά κι έναν καιρό….

 Σ’ ένα αγροτόσπιτο, ζούσε ένα ποντικάκι.

Η ζωή κυλούσε ήσυχα στο σπίτι, μέχρι που μια μέρα το ποντικάκι είδε τον αγρότη και τη γυναίκα του να ξεδιπλώνουν ένα πακέτο.

-«Τι να έχει άραγε μέσα»; αναρωτήθηκε το ποντικάκι.

Περίμενε λοιπόν με ανυπομονησία, κοίταζε, κοίταζε και όταν άνοιξε το πακέτο φάνηκε από μέσα μία ποντικοπαγίδα!

Κατατρομαγμένο το ποντικάκι τρέχει να το πει στα άλλα ζώα του σπιτιού για να το βοηθήσουν να μην πιαστεί στην παγίδα των ανθρώπων.

– «Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Βοηθήστε με»! κραύγασε το ποντικάκι.

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:

κοτα

– «Ποντικάκι μου, καταλαβαίνω πως η ποντικοπαγίδα μπορεί να σε σκοτώσει. Όμως, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα! Εμένα τι με νοιάζει εάν έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι;»

Το ποντικάκι γύρισε στο γουρούνι και του είπε όλο αγωνία:

– «Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Κάντε κάτι, βοηθήστε με!»

Το γουρούνι απάντησε με συμπόνια:

γουρουνι

– «Λυπάμαι πολύ ποντικάκι μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να παρακαλάω να μην πιαστείς».

Το ποντικάκι στράφηκε απογοητευμένο προς την αγελάδα και της είπε με όση φωνή του είχε απομείνει:

– «Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Εσύ είσαι δυνατή, μπορείς να με βοηθήσεις»;

Η αγελάδα όμως απάντησε:

αγελαδα

– «Ποντικάκι μου, λυπάμαι για σένα. Αλλά κι εσύ δεν καθόσουν ήσυχα. Έτρωγες το τυρί των ανθρώπων»!

– «Μα το τυρί είναι δικό σου, από το γάλα σου. Άρα ανήκει σε εσένα κι όχι στους ανθρώπους».

– «Τι να σου πω ποντικάκι μου. Όποιος εναντιώνεται στους ανθρώπους το πληρώνει! Άλλωστε εγώ δεν θα πάθω τίποτε από την ποντικοπαγίδα. Το μόνο που μπορεί να μου κάνει είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα»!

Το ποντικάκι έφυγε από το στάβλο με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπο και απογοητευμένο, γιατί θα έπρεπε μόνο του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη. Έτρεξε, λοιπόν, να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα είχε πιαστεί από την ουρά του ένα φίδι.

φιδι

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Ο αγρότης πήρε τη γυναίκα του και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό!

Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της μαγειρέψει ζεστές σούπες.

Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να φτιάξει μια κοτόσουπα!

Η γυναίκα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στο σπίτι για να βοηθήσουν.

Για να τους ταΐσει ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι.

Όμως η μόλυνση από το δηλητήριο του φιδιού είχε προχωρήσει και ο γιατρός είπε ότι η γυναίκα έπρεπε να εγχειριστεί.

Για να κάνει βέβαια την εγχείρηση, ήθελε πολλά χρήματα και ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει και την αγελάδα.

Μέσα από την τρυπούλα του, το ποντικάκι παρακολουθούσε ό,τι γινόταν, γεμάτο θλίψη…

Και έτσι, δεν έζησαν αυτοί καλά. Εμείς τι λέτε, θα ζήσουμε καλύτερα;

 

            Αυτό το παραμύθι μας θυμίζει τη λαϊκή φράση, που είναι γνωστή στη χώρα μας, αλλά και στη γειτονική Ιταλία: «Αν πάρει φωτιά το σπίτι του γείτονα, δεν μπορείς να πανηγυρίζεις, γιατί η φωτιά θα φτάσει και στο δικό σου σπίτι».

            Αυτό μας δίδαξαν και οι αρχαίοι Έλληνες με το μοτίβο που συναντάμε στην κλασική πνευματική παραγωγή, όπου παρομοιάζεται η κοινωνία και το πολίτευμα με βάρκα στο πέλαγος. Αν δε σωθεί το πλοίο, δε γίνεται να σωθούμε και εμείς….

            Σε περιόδους με πολλές δυσκολίες, όπως είναι οι σημερινές, αν μπορούμε να βρούμε ένα καλό, αυτό, ίσως, είναι η ευκαιρία να θυμηθούμε πως είμαστε Άνθρωποι, από τη φύση μας πλασμένοι να ζούμε σε κοινωνία μαζί με άλλους ανθρώπους. Και αν στόχος προσωπικός είναι η ευτυχία, άλλος τρόπος για την επίτευξή του, από την ευημερία του συνόλου, δεν υπάρχει.  

1 Comment

  • Reply March 18, 2014

    Stantians

    THE BEST OF THE BEST
    Ευχαριστούμε το You Are The Star για τα υπέροχα άρθρα του και ευχαριστούμε τον Θωμά γιατί μας θυμίζει πως τελικά Άνθρωπος σημαίνει άνω θρόσκω

Leave a Reply