ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΕΣ – ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΟΥΡΝΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Από τον Θωμά Χριστιά

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΟΥΡΝΑ
Η λίμνη Κουρνά είναι μια φυσική λίμνη που βρίσκεται στην Κρήτη, στα ανατολικά του Νομού Χανίων. Για τη δημιουργία της υπάρχουν δύο μύθοι. Απ’ αυτούς ο πιο διαδεδομένος είναι ο εξής:

ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΡΝΑ ΧΑΝΙΑ

Κάποτε, λοιπόν, στο μέρος που υπάρχει σήμερα η λίμνη Κουρνά , υπήρχε μία ολόκληρη πολιτεία . Οι άνθρωποι ζούσαν στα χρόνια εκείνα ευτυχισμένοι και χαρούμενοι. Τα σπίτια τους έμοιαζαν με αρχοντικά, τα γέλια των παιδιών και τα τραγούδια των νέων ακούγονταν στις πλατείες και στους δρόμους. Μια πεντάμορφη κοπέλα ζούσε σε εκείνο το χωριό. Το χωριό την είχε σε καμάρι του , μια και όμοιά της δεν υπήρχε πουθενά . Είχε μία παράξενη έλξη επάνω της , έλεγες ότι ίσως και να ήταν η ίδια η θεά της ομορφιάς.
Πολλοί είχαν μάθει γι αυτή την όμορφη κόρη και θέλησαν να τη γνωρίσουν, να τη χαιρετήσουν, και να θαυμάσουν από κοντά την ομορφιά που δεν μπορούσαν τα χείλη να πούνε με λόγια. Μα το παράξενο ήταν, όποιος γνώριζε αυτή τη πανώρια κόρη, λησμονούσε το τόπο του, λησμονούσε τη καταγωγή του, λησμονούσε τους φίλους και τους γονείς του, και θεωρούνταν μαγεμένος από δαύτη την ομορφιά.
Κάποτε, η κόρη θέλησε να ταξιδέψει και να γνωρίσει κι άλλους τόπους κι άλλα μέρη. Όλο το χωριό βυθίστηκε στο πένθος λέγοντας της να μείνει, μα η κόρη δεν δέχτηκε. Τους υποσχέθηκε όμως ότι θα γυρίσει σύντομα κοντά τους. Οι κάτοικοι όμως δεν την πίστεψαν κι έτσι αποφάσισαν να τη συνοδέψει κάποιος για να πάρουν μετά το δρόμο του γυρισμού μαζί. Έτσι κι έγινε. Έφτασε λοιπόν η μέρα του αποχωρισμού και όλοι οι κάτοικοι μαζεύτηκαν για να χαιρετήσουν τη πανώρια κόρη. Ήρθε η ώρα κι η στιγμή που η πανώρια κόρη μαζί μ’ ένα κάτοικο του χωριού( κατά κάποιους αυτός ήταν ο πατέρας της) είχαν ετοιμαστεί για το μεγάλο ταξίδι. Βάδιζαν αργά στο δρόμο αμίλητοι, ενώ η κόρη παρατηρούσε με μανία και θαυμασμό τις ομορφιές που έβλεπε για πρώτη φορά. Λίγο πιο έξω από το χωριό, ήταν μια πηγή. Αποφάσισαν να καθίσουν να ξεκουραστούν, μια και ο δρόμος ήταν ανηφορικός και δύσκολος. Ο γέρος συνοδός της σηκώθηκε κάποια στιγμή και της πρότεινε να συνεχίσουν αλλά η κόρη τον παρακάλεσε να καθίσουν λίγο για να προλάβει να πλυθεί και να χτενιστεί.
Η κόρη άρχισε να ξεπλέκει τα κατάξανθα μαλλιά της . Μα έτσι καθώς τα ξέπλεξε και χύθηκαν πάνω στους ώμους της στο φώς , θαρρείς πως έπεσε χρυσάφι στα μάτια του γέρου συνοδού της. Τα μάτια του θόλωσαν και άρχισε να βλέπει την πανώρια κόρη με «κακό μάτι» . Ένα μάτι όχι αγάπης και καλοσύνης όπως έκανε άλλες φορές, αλλά ένα μάτι ύπουλο, σαν θηρίο ανήμερο που ήταν έτοιμο να τη κατασπαράξει.
Η κόρη φοβήθηκε με την αντίδραση του γέρου συνοδού της και πριν προλάβει να την πλησιάσει και να κινηθεί προς το μέρος της, η πανώρια κόρη άρχισε να φωνάζει με κλάματα και λυγμούς είπε σπαραχτικά :
«Βούλα και βουλόλιμνα κι εγώ στοιχειό στη λίμνα»
Τη στιγμή εκείνη όλος ο τόπος βούλιαξε κι έγινε λίμνη. Ενώ η κόρη έγινε νεράιδα.
Κάποιοι , λένε ότι την έχουν δει , στη μέση της λίμνης, να πλένεται να λούζεται δίπλα σε μια πηγή. Άλλοι λένε πως όποιος πιστεύει στο Θρύλο μπορεί και τη βλέπει και νύχτα, να γλιστράει στα γυάλινα νερά , να κολυμπάει να λούζει τα κατάξανθα μαλλιά της, να πλημμυρίζουν τα νερά της λίμνης με φώς ……….
Μονάχα όταν ο άνεμος φουσκώνει τα νερά της λίμνης , και γίνονται ορμητικά και άγρια τότε μόνο η κόρη κάθεται στα βαθιά και πλέκει , γνέθει, υφαίνει στον αργαλειό της, σιγομιλάει μόνη της, τραγουδάει περίλυπα τραγούδια, πολλές φορές κλαίει για την μοίρα που διάλεξε η ίδια ……..
Πολλές φορές οι κάτοικοι , βλέπουν πάνω στη λίμνη σαν να πέφτουν στάλες βροχής , χωρίς να βρέχει …. Λένε πως είναι τα δάκρυα της νεράιδας …… Ποιος ξέρει όμως άραγε…..
Ο δεύτερος θρύλος για τη δημιουργία της λίμνης και τη νεράιδα της, αναφέρει πως οι κάτοικοι της περιοχής ζούσαν και φέρονταν σαν να ήταν μακριά από το δρόμο του θεού. Ο Θεός θύμωσε και αποφάσισε να τους τιμωρήσει, όπως έκανε επίσης στα αμαρτωλά Σόδομα και Γόμορα. Προκάλεσε λοιπόν βροχές που κράτησαν πολλές ημέρες και έπνιξαν το χωριό και τους χωρικούς, δημιουργώντας μια λίμνη. Ο μόνος άνθρωπος που σώθηκε ήταν η κόρη του παπά, που εμφανίζεται ακόμα και σήμερα να κάθεται σε κάποιο βραχάκι στη λίμνη και να χτενίζει τα μαλλιά της. Η νεράιδα αυτή φροντίζει τις πάπιες και τα άλλα μικρά ζώα που ζουν στην περιοχή.
Σ’ αυτούς τους μύθους και πιο συγκεκριμένα στον πρώτο, διαπιστώνουμε τη συμμετοχή της φύσης (τόσο διαδεδομένη και στα δημοτικά τραγούδια) στους καημούς και στα έντονα συναισθήματα των ανθρώπων, είτε τα θετικά, όπως είναι ο έρωτας είτε στα αρνητικά, όπως είναι ο φόβος και η οργή.
Ίσως, πάλι, διαφαίνεται και η προσπάθεια του ανθρώπου (φευ!) να συνδέσει την ασύλληπτη ομορφία της φύσης, η οποία τα πάντα ποιεί με σοφία, με την ομορφία μιας κοπέλας, που όμοια της δεν υπάρχει σ΄όλο τον κόσμο.
Μόνο που η ομορφία της φύσης θα μας ξαφνιάζει και θα μας μαγεύει για πάντα.

Πηγή: neraidokiklos.gr, Wikipedia.org

Be first to comment