” ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ” ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Από την Αντωνίου Μαρία ( Εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού, Ηθοποιός και ιδρυτής της Εταιρείας Συν Κίνησις,  βιωματικά εκπαιδευτικά προγράμματα, παραστάσεις και λοιπές πολιτιστικές δραστηριότητες. )

Το Κύκνειο Άσμα
Με αφορμή το μύθο του Πλάτωνα «Το κύκνειο άσμα»

Για να διαβάσεις τον μύθο πάτα  εδώ

(«Φαίδωνας» του Πλάτωνα)

ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ

Ευχαριστώ την Κάτια Μακρυκώστα (σπουδάστρια του Γ’ έτους ,στο «εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού και παιδαγωγικής θεάτρου-Λάκης Κουρετζής»), για την όμορφη παρουσίασή της και που μου θύμισε αυτόν τον μύθο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που τούτος ο κόσμος δεν τους χωρά. Τούτο το σώμα το φθαρτό, το υλικό δεν τους φτάνει. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γι’ αυτούς ο θάνατος δεν είναι παρά η αρχή. Μην τρέξεις να σταματήσεις το θάνατο, δεν το θέλουν. Άκουσε μόνο αυτά τα τελευταία λόγια τους . Στάσου και αφουγκράσου το τραγούδι τους, το πιο όμορφο τραγούδι που σου χαρίζουν απλόχερα, γιατί πάτησαν το θάνατο και έδωσαν ζωή.

Άκου τον κύκνο…

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό νά ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί» (Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 13-3-1957 σ’ ένα κομμάτι χαρτί…)

Ποιος νους το λογίζει για θρήνο; Ποιο στόμα θα κράξει «Κρίμα»; Ποια μάτια θα δακρύσουν; Μη! Είμαστε πολύ μικροί μπροστά τους .Είμαστε πολύ άνθρωποι γι’ αυτούς. Ας τους αφήσουμε να «κελαηδήσουν» ανενόχλητοι. Εσύ κλαις για το σώμα και αυτοί τραγουδούν τη ψυχή. Μείνε ακίνητος και αφουγκράσου το θεσπέσιο ύμνο, όπως « ολόκληρη η πλάση μένει ακίνητη ν’ αφουγκραστεί και ο Θεός από ψηλά χαμογελά.. Γιατί το άριστο εξαγοράζεται μόνο με μεγάλο πόνο…» ( Colleen McCullough «Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας»).

Άκου τον κύκνο…
«Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας είναι η απόφαση του θανάτου μας,
Όταν υπάρχει κάποια διέξοδος όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, και συ τον διαλέγεις σαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους, πιο πέρα απ’ τις ανάγκες σου.
Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή του Νικάει και το θάνατο (…) Αυτή  η στιγμή είναι  ανεπανάληπτη, γιατί είναι η αιωνιότητα, κ’ η αιωνιότητα υπάρχει και τη δημιουργούμε» ( Αποχαιρετισμός του Γιάννη Ρίτσου, για τον Γρηγόρη Αυξεντίου).
Μη μιλάς άνθρωπε! Μάθε να σιωπάς μπροστά στην ψυχή! Όλα ανάποδα τα κάνεις…μιλάς εκεί που πρέπει να σιωπάς και σιωπάς εκεί που πρέπει να μιλάς!
Τι έκαμες για τούτο τον κόσμο ώστε να δικαιούσαι να θρηνείς; Τι κάμαμε για τούτο τον κόσμο, ώστε να τον κάνουμε καλύτερο; Μια πράξη να σηκώσουμε το μεγαλόψυχο «εμείς» του Μακρυγιάννη δεν κάναμε. Μια λέξη όμορφη δεν είπαμε. Μια ματιά δεν ρίξαμε. Τι το κάμαμε το αίμα του Χριστού; Τι το κάμαμε το φως και τη φωτιά του Προμηθέα; Που τη σπαταλήσαμε τόση ψυχή;

Άκου τον κύκνο…
«…Μου χρειάζεται, τουλάχιστο, τούτη η ολόκληρη στιγμή μου για να ζήσω ολόκληρος. Μα εγώ είχα ένα φόβο πιο μεγάλο απ’ τον πόνο μου κι απ’ το φόβο σας, όχι μονάχα το φόβο του κορμιού μου, μα και τον φόβο της ψυχής μου. Έτσι, με τούτο το φόβο της ψυχής μου γλύτωσα απ’ το φόβο του κορμιού μου(…) Όμως δε θα μπορούσα να περπατήσω με κομμένα τα γόνατα της ψυχής μου. Με του κορμιού μου, τα πόδια και τα χέρια κομμένα, θα το μπορούσα» ( Αποχαιρετισμός του Γιάννη Ρίτσου).
Τίποτα δεν κάμαμε. Όλα χαμένα πήγαν. Όλα έγιναν ανακύκλωση στην πλάνη, την ανοησία, το μίσος και την κακία. Μια ανεπαρκής ζωή με κομμένα τα γόνατα της ψυχής. Πού να πας με κομμένα γόνατα; Το πολύ πολύ να κόβουμε στροφές γύρω από τον εαυτό μας . Και αυτό το λογίζουμε για ζωή.
Ο ι «κύκνοι» πεθαίνουν τραγουδώντας. Όχι από λύπη, μα από χαρά που θα «μετοικήσουν» στο Θεό (όποιος κι αν είναι αυτός), που θα ξανασυναντηθούν με τη «γνώση» και την αλήθεια, που θα ξαναγεννηθεί η ψυχή.
Οι «κύκνοι» – τα όμορφα αγνά, κάτασπρα πλάσματα- ξέρουν πως δύο δρόμοι υπάρχουν: αυτός της ψυχής και αυτός του σώματος. Και αφού έζησαν με την ψυχή, τώρα ανάλαφρη μπορεί να πετάξει στη δικαιοσύνη, στην αγάπη, στην ομορφιά. Γιατί να θρηνεί;
Εμείς οι μικροί φοβισμένοι άνθρωποι το νομίζουμε για θρήνο το εξαίσιο τραγούδι τους. Εμείς φοβόμαστε το θάνατο και όχι οι «κύκνοι» .Φοβόμαστε, γιατί ξέρουμε πως ακολουθήσαμε το δρόμο του σώματος και όταν θα έρθει εκείνη η ώρα η ψυχή μας δεν θα μπορεί να τραγουδήσει, γιατί θα είναι βαριά και ασήκωτη από όλα αυτά που κάναμε και ασχημύναμε τον κόσμο. Φοβόμαστε, γιατί ξέρουμε ότι η ψυχή μας θα λάβει ότι έδωκε. Εμείς φοβόμαστε και όχι αυτοί και δεν μπορούμε να δεχτούμε πως κάποιοι επέλεξαν και δεν συμβιβάστηκαν.

Άκου τον κύκνο…
«Εντολήν καινήν σας δίδω ν’ αγαπάτε αλλήλους. Καθώς και γω σας αγάπησα και σεις να αγαπάτε αλλήλους (Κατά Ιωάννην). Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον(…) Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία(…) (Προς Κορινθίους Α’, Απ.Παύλος). Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τό πνεῦμα μου».

Άκου τους κύκνους, πριν γίνει ησυχία και δεν έχεις άλλη ευκαιρία. Άκου, άκου, άκου με την ψυχή σου. Το τραγούδι του θανάτου τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ύμνος για τη ζωή. Ένα υστερόγραφο να μην χάσουμε άλλο χρόνο, πως είναι επείγον να αγαπήσουμε.
Άκούς;

Be first to comment